Początek zaśpiewki pochwalnej o mnie. Bez patosu. Nie należy być zbyt pochlebnym w stosunku do siebie. Nie należy spoufalać sie z tłumem. I jeszcze przechodzić zawsze na zielonym świetle. Już nie jeżdżę zbyt szybko samochodem. Zapalam światła, zdejmuję nogę z gazu przed zakrętami, wyprzedzam tylko kobiety na rowerwach i fury z sianem. Nie noszę grubych skarpet i nie piję soku z pomarańczy. Nie lubię, jak ktoś mnie nie słucha. Głośno mówię. Wyrwana ze snu, zmagam się z opadaniem powiek. Nigdy nie wyłączam już telefonu. Rób to, czego się boisz. Nasza praca nigdy się nie kończy. Zapach rozmarynu przywodzi na myśl Ziemię Obiecaną.

Wierzę, że bardziej niż chęci, ludziom brakuje odwagi. Gdybym umiała jej dolać, by w nich zabuzowało. Czasem się to udaje. Wtedy bardzo się cieszę i nie śpię w nocy z radości.
Wierzę, że trzeba być czasem marzycielem i zaufać sobie. I tym, co stoją obok. Nawet jeśli mają 12 lat i robią błędy gramatyczne. Nawet jeśli wciąż mówią "proszę pani" i mieszkają daleko od centrum. Zwłaszcza wtedy.


Od 2005 - praca redakcyjna przy wydawaniu "Opornika - Gazety Obywatelskiej";
2006 - redakcja książki wagon.lublin.pl - Dziennik pokładowy;
2006 - redakcja książki 13.12 - rówieśnicy;
2008 - redakcja książki Światła w ciemności. Sprawiedliwi wśród Narodów Świata. Relacje;

_____________

mail: ad@hf.org.pl
Teksty Anny Dąbrowskiej